കാമുകി

ജനിച്ചത്‌ മുതല്‍ ഒപ്പമുണ്ട്‌...
അപൂര്‍വ ഛായക്കൂട്ടുകള്‍
അണിയുകയും അഴിക്കുകയും
ചെയ്യുന്ന കാമുകി...

എനിക്ക്‌ മുന്നെ ജനിച്ച്‌
വളര്‍ന്ന്‌
മരിച്ച്‌
പുനര്‍ജനിച്ച്‌
വിധിയുടെയും നിയോഗത്തിന്റെയും
തടവറ തീര്‍ക്കുന്നവള്‍...

നിദ്രയുടെ ആലസ്യത്തില്‍ നിന്ന്‌
വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയപ്പോള്‍
'പ്രഭ'യെന്ന്‌ പേരിട്ടു...
ഉണര്‍വിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിലെപ്പോഴോ
'ഉഷ'യെന്ന്‌ മാറ്റി വിളിച്ചു...
നിലവിളക്കിന്റെ ചാരുതയില്‍
'സന്ധ്യ'യെന്ന്‌ തിരുത്തി...
ഇരുട്ടിന്റെ മുരള്‍ച്ചയേകി
വിറയാര്‍ന്നപാദങ്ങളുമായി
രതിയുടെ രസം പകര്‍ന്നവള്‍
'രജനി'യായി...

അറിയാം...
ഒഴുക്കിനൊത്ത്‌ നീങ്ങുന്ന
കര്‍ക്കിടകവഞ്ചിയില്‍
കരഞ്ഞ മിഴികളുമായി അവളുണ്ടാകും...
'സ്മൃതി'യുടെ കരം ഗ്രഹിച്ച
എന്റെ ചടങ്ങുകള്‍ക്ക്‌
സാക്ഷിയാവാന്‍...

മരം

ആഴത്തില്‍
വേരൂന്നിയ മരം
പിഴുതെടുക്കുന്നവനറിയില്ല
ഭൂമിയുമായുള്ള
അതിന്റെ പ്രണയം

ശിഖരങ്ങളറുത്ത്‌
മാറ്റുന്നവനറിയില്ല
ഇത്തിള്‍കണ്ണിയുമായുള്ള
അതിന്റെ ഗാഢസൗഹൃദം

ഇലകളടര്‍ത്തുന്നവര്‍
തിരിച്ചറിയുന്നില്ല
കാറ്റുമായുള്ള
അതിന്റെ സ്വകാര്യതകള്‍

വളര്‍ത്തുമ്പോഴും
പിളര്‍ത്തുമ്പോഴും
ചിരിക്കുന്നവന്റെ മുഖത്ത്‌ നോക്കി
കരയാറുമില്ല അത്‌

വാതിലായോ ജനലായോ
പുനര്‍ജനിപ്പിച്ചാലും
അലങ്കൃതമൗനത്തിന്റെ
വിരസതക്കപ്പുറം
എന്തു നല്‍കാനാവും
ഒരു മനുഷ്യന്‌...

പ്രണയചിത്രം

മൌനമെഴുതിയ
മിഴികളുള്ള തൊട്ടാവാടികളാണ്‌
പ്രണയത്തിണ്റ്റെ വറുതിയിലും
പിടിച്ചുനില്‍ക്കുന്നത്‌...

മനസ്‌ കൂട്ടിക്കലര്‍ത്തി
ക്യാന്‍വാസില്‍ പകര്‍ത്തുമ്പോള്‍
അറുതിയില്ലാത്ത വികാരമൂര്‍ഛകള്‍
മരങ്ങളായോ നക്ഷത്രങ്ങളായോ
തെളിഞ്ഞുവരും...

അതിനിടയില്‍
കൈകോര്‍ത്തോ
ചുണ്ടുകള്‍ മുട്ടിച്ചോ
ശയ്യക്ക്‌ മുമ്പുള്ള
തീ സ്വരുക്കൂട്ടുന്നവരുണ്ടാകും...

പാതി മങ്ങിയ പുഴയോ
വിളറിയ സൂര്യാസ്തമയമോ
അവ്യക്തമായ മലകളോ
നിറക്കൂട്ടുകള്‍ മോഹിച്ച്‌
വിതുമ്പുന്നുണ്ടാകും...

ഇണപക്ഷികള്‍
ഇലകളില്ലാ ശിഖരത്തില്‍
മുഖത്തോട്‌ നോക്കിയിരിക്കുന്നത്‌...
ചുവപ്പോ കറുപ്പോ കൂട്ടിക്കലര്‍ത്തി
അവയവങ്ങള്‍ക്ക്‌ തുടിപ്പ്‌ കൂട്ടിയത്‌..
ഓലമേഞ്ഞ വീടും പക്ഷിക്കൂടും
അനിവാര്യതയായികോറിയിട്ടത്
മുറിവുകളുടെ മുഖം മറക്കാനാകും...

പക്ഷേ
കാട്ടുമറയില്‍ വേഴ്ച നടത്തുന്ന
പത്തിയുള്ള നാഗങ്ങള്‍
മാത്രം മതി
ഒരു ചിത്രം വിരൂപമാവാന്‍...

സായന്തനം

തളം കെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന രക്തം
ഭൂമിക്കലങ്കാരമാണെന്ന്‌
കടല്‍ കരയോട്‌ പറഞ്ഞു...
ചോരപുഴകളില്‍
നീന്തികുളിക്കാനായിരുന്നെങ്കിലെന്ന്‌
ആകാശം ആത്മഗതം പൊഴിച്ചു...

നന്ദി..
കാഴ്ചയുടെ കനല്‍വഴി
മറയ്ക്കുന്നതിന്‌...
മഴുവിന്റെ ആദ്യചുംബനത്തില്‍ തന്നെ
ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌
മരം പറഞ്ഞു...

നക്ഷത്രങ്ങള്‍
മഴവില്ലിനോട്‌ മന്ത്രിച്ചു...
ക്ഷണികമെങ്കിലും
പുനര്‍ജനിക്കാമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ
മരിക്കുന്നതാണ്‌ നല്ലതെന്ന്‌...
ഇരുട്ടിന്റെ മറവിലെ
നഗ്നതയുടെ കൂട്ടിയിണക്കലുകള്‍ കണ്ട്‌
അതിന്‌ മടുത്തിട്ടാവാം...

മേഘങ്ങള്‍
സ്വാതന്ത്ര്യം തേടിയുള്ള യാത്രയിലാണ്‌
കാറ്റിനെ തടയാനുമാവില്ല...
അവശേഷിച്ചതെല്ലാം തച്ചുടക്കാന്‍
ഇരമ്പലായി
പേമാരിയും വരുന്നുണ്ട്‌...

നീയെവിടെയാണ്‌...??
ഭോഗത്തിനെറിഞ്ഞുകൊടുത്ത
നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ മൂടാന്‍
ഒരു കുട്ട മണ്ണുമായി
ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു...

ശിഷ്ടം

തീര്‍ന്നു..നീ നല്‍കിയ വസന്തം...
ഇനി ശിശിരകാലത്തിന്‍
യവനികയുണരും...
അരങ്ങുണരും...
വീണു ചിതറുമീ കരിയിലയിലെന്‍
പാദമമരുമ്പോള്‍
വിറയാര്‍ന്ന ശബ്ദമായി
മാത്രമോര്‍മ്മയില്‍ നീ നിറയും...
മത്സരയിനമാം
ജീവിതനാടകം
പതിയെ പടിയിറക്കുമ്പോള്‍
അണിയറയിലൊതുങ്ങി
ചമയങ്ങളില്ലാതെ
തടവറയിലാകുമെന്‍ ചിന്തകള്‍...
മധ്യാഹ്നവേളയില്‍
മദ്യമൊഴുകുന്ന സിരയുമായി
വര്‍ഷകാലത്തിനായി
കാതോര്‍ക്കുമന്നെന്‍ കര്‍ണ്ണങ്ങള്‍

ചിതലരിച്ചു തുടങ്ങിയ
പുസ്തകതാളിലെ
മയില്‍പീലിയുടെ ശവകൂടീരത്തില്‍ നിന്ന്‌
ഇനിയെന്നാണ്‌
നീ പുനര്‍ജനിക്കുക...?
ചോദ്യങ്ങള്‍ മൗനത്തിന്റെ
മുള്‍മുന പേറി
കൊലമരത്തിലേക്കാനയിക്കുമ്പോള്‍...
നീ തിരിച്ചറിയുക...

ദ്രവിച്ചു പോയോര്‍മ്മകള്‍
മുറ്റത്തെ കുടമുല്ല പോലും മരിച്ചുപോയി...
പറയാന്‍ മറന്നൊരീ കഥയും
ശൂന്യമാം വേദിയും
സദസ്സായി നീയും
അഭിനയിക്കാനറിയാത്ത
ഞാനും ബാക്കി...

ശയനമുറി

കട്ടില്‍
നമ്മെ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കുന്ന ദ്വീപ്‌
നിസ്വനങ്ങളുടെ
നദി
നിതാന്തസ്നേഹത്തിന്‍
മരുഭൂമി
മോഹസാമ്രാജ്യത്തിലെ
കടല്‍
രതിയുടെ
കാറ്റ്‌
പിരിയാതെ ഇണക്കി ചേര്‍ത്ത
രാത്രിയുടെ സാക്ഷി...

കിടക്ക
നഗ്നതയുടെ ഊട്ടുപുര
നിശ്വാസങ്ങള്‍ വീണുടഞ്ഞ
പച്ചനിലം
ഞരമ്പുകളുടെ തിരോധാനവും
മാംസത്തിന്റെ കിതപ്പും
വീണുടഞ്ഞു ചിതറിപ്പോയ
ഭൂമിക...

തലയണ
മുടിയുടെ മണവും
ശിരോഭാരവും
ഇടറിയ ഗദ്ഗധങ്ങളും
ഇണകളുടെ ഇടര്‍ച്ചകളാണ്‌...
മുഴുത്ത മാറിടങ്ങള്‍ പോലെ
സുഖവും സുഷുപ്തിയും നല്‍കും
ഓരോ ഒട്ടലും....

പുതപ്പ്‌
സ്വപ്നങ്ങള്‍ തണുത്ത്‌ വിറച്ച്‌
ചൂടു തേടുമ്പോള്‍
സ്ത്രൈണതയായി
വന്നു ദേഹം മൂടുന്നു
കാമത്തിന്റെ കനല്‍...

ജാലകം
അഴികള്‍ക്കപ്പുറം
സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആഴി...
പരന്ന പാടം
ചുവന്ന മേഘങ്ങള്‍...
മനസിന്റെ ചിത്രപണി ചെയ്ത
കവാടം കാണും പോലൊരു
അന്ധാളിപ്പ്‌ ബാക്കിയാവുന്നു...
നിന്റെ കൃഷ്ണമണിയില്‍...
തൃഷ്ണയില്‍
തെളിഞ്ഞ വസന്തത്തിന്റെ വെളിച്ചം
കനല്‍ക്കട്ടയാവുന്നു...
ചുണ്ടുകള്‍ കൂട്ടിക്കെട്ടിയ
അസുലഭതയില്‍
അസ്തമയത്തിന്റെ ജനലഴികളില്‍
ഇനി നോവിന്റെ മറ...

വാതില്‍
സുരക്ഷയുടെ അകകാമ്പ്‌..
നിശബ്ദതക്കും തേങ്ങലുകള്‍ക്കും
ഒളിത്താവളം..
തുറക്കാനും അടക്കാനും
മാത്രമായി ചില ജന്മങ്ങള്‍...
കൊഴുത്ത ഇരുട്ടിന്റെ
ഗദ്ഗധങ്ങളില്‍...
രഹസ്യങ്ങളുടെ തടവറയാകുന്ന
വെറുമൊരു പലക.

പ്രണയികളുടെ ശ്മശാനം

കൃഷ്ണേ..
നിന്റെ മുറിവില്‍ നിന്ന്‌
എന്നിലേക്ക്‌ പകര്‍ന്ന രോഗബീജമോ പ്രണയം...
തളര്‍ന്ന മുഖവും
ചുവന്ന കണ്ണുകളും
എന്നെ വിവര്‍ണനാക്കുകയാണ്‌...
പൊഴിഞ്ഞുതീരാനൊരുങ്ങുന്ന
വാര്‍മുടിയില്‍
ഇത്തിള്‍ കണ്ണിയായി പടര്‍ന്നുകയറുകയാണ്‌..
നീ തന്ന വിരഹം...
സര്‍പ്പവിഷമായി വന്ന്‌
നീലമാംസമായി നിന്ന്‌
ഇലഞ്ഞിപലകയില്‍ കോര്‍ത്ത
ജീവന്റെ നേര്‍ത്ത മിടിപ്പായി
പെയ്തുതോരുകയാണീ
സ്നേഹത്തിന്‍ തനുത്ത പേമാരി...
മഞ്ഞപ്പായി വന്നു നിന്ന
മിന്നല്‍ സാന്നിധ്യമെവിടെയെന്ന്‌
ശബ്ദഘോഷങ്ങളുടെ
നിരര്‍ത്ഥകത പുലമ്പുന്നുണ്ട്‌...
അര്‍ത്ഥശൂന്യതയുടെ തവിട്ട്‌ ചിരാതില്‍
എണ്ണയില്ലാതെ തിരിയെരിയുന്നുണ്ട്‌..
മഴയുടെ നൗക മിഴികളില്‍ മറിഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ട്‌...

കുടിച്ചിറക്കിയ ചവര്‍പ്പില്‍
ഞാനൊളിപ്പിച്ച മധുരമറിഞ്ഞുവോ നീ..
തളര്‍ന്ന മിഴികളിലൂറിയ കണ്ണുനീര്‍
തുടക്കുമ്പോള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നോ
കൊരുത്ത ചൂണ്ടയുടെ വേദന..
നിന്റെ മരണം എന്റെ മൃതി കൂടിയായിരുന്നു...
നഷ്ടങ്ങളുടെ വിളര്‍ത്ത കണ്ഠങ്ങളില്‍
വെള്ളലോഹം പടര്‍ത്തി
നിന്നെ തിരഞ്ഞ്‌ ഒടുവീലീ ഞാനും...

തിരയുകയാണിന്ന്‌...
ആത്മാക്കള്‍ക്ക്‌ രൂപമില്ലെന്നോ...
നിന്റെ തണുത്ത വിരല്‍തുമ്പെവിടെ..
മുറിച്ച ചുണ്ടുകളെവിടെ...
അഴിഞ്ഞുവീണ മുടിക്കെട്ടെവിടെ...
ശൂന്യതയുടെ തടാകത്തില്‍ നാം കണ്ട
പ്രണയത്തിന്റെ സീല്‍ക്കാരമെവിടെ...
സ്മരണകള്‍ ബാക്കിയാക്കിയ ഈ മണ്ണില്‍
ഇനിയെത്ര പനിനീര്‍പ്പൂക്കളെ
ആര്‍ക്കൊക്കെ ബലികൊടുക്കേണ്ടി വരും...

യാത്ര പറയും മുമ്പെ...

ഓര്‍മ്മകളുടെ
സീമന്തരേഖയില്‍
നീ തൊട്ട രക്തം...
ഉണങ്ങിപിടിച്ചപ്പോള്‍
തുടച്ചുമാറ്റേണ്ടി വന്നു....

നീ തന്ന
കസവുപാകിയ സ്വപ്നങ്ങള്‍
ശരീരത്തെ കുത്തിനോവിച്ചപ്പോള്‍
ഊരി മാറ്റേണ്ടി വന്നു...

മോതിരവിരലില്‍
നീ ചുറ്റിവരിഞ്ഞിട്ട സ്നേഹം
നൊമ്പരപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍
പിഴുതെറിയേണ്ടി വന്നു...

നിന്റെ മുല്ലമാലയെ
താങ്ങാനായില്ല..
എന്റെ കിനാവുകള്‍ക്ക്‌...
പനിനീര്‍പ്പൂ അരികില്‍ നിരന്ന
പൂച്ചെണ്ടിന്‌
എന്റെ ചെറിയ കരങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍
ഇടം നല്‍കാനായില്ല...

ഒഴുകാന്‍ മറന്ന ജലരേഖകളുടെ
ഒടുവിലത്തെ അധ്യായവും
മറിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍...
മണലിനടിയില്‍
ആണ്ടുപോയ
ശംഖായി...
നിര്‍വൃതി തേടിയലഞ്ഞ്‌
മലഞ്ചെരിവുകളിലെവിടെയോ
കരിഞ്ഞുണങ്ങി തുടങ്ങിയ
അപ്പൂപ്പന്‍താടിയായി...
എനിക്ക്‌
പിന്‍വാങ്ങേണ്ടി വരുന്നു...

മാര്‍ച്ച്‌ നിന്നോട്‌...

ദുഖത്തിന്റെ പുസ്തകത്തില്‍
രക്തം കൊണ്ട്‌ കവിത കോറുമ്പോള്‍
എത്ര വാക്കുകളെ
എനിക്ക്‌ തിരിച്ചുപിടിക്കേണ്ടി വരും...

കൂടണഞ്ഞ
പാതി തളര്‍ന്ന
മരിച്ച, പേ പിടിച്ച അക്ഷരങ്ങളെ
ഒരേ പ്രതലത്തില്‍ എങ്ങനെ നിരത്താനാവും...

കാലിനടിയില്‍പ്പെട്ട്‌ ശ്വാസം മുട്ടിമരിച്ച
പ്രണയമെന്ന വാക്കിന്‌
ആര്‍ക്ക്‌ പുനര്‍ജന്മം നല്‍കാനാവും...

കാലം തെറ്റിയെത്തിയ കണിക്കൊന്നയും
വിരുന്നെത്തിയ ഗുല്‍മോഹറും
കൊഴിഞ്ഞു തീര്‍ന്നാലും
സൗഹൃദമെന്ന ഭാഷയെ ആര്‌ നിര്‍വചിക്കും...

ഇരുണ്ട മുറിക്കുള്ളില്‍
വീണുടഞ്ഞേക്കാവുന്ന
സാഹോദര്യമെന്ന വാക്കിനെ
എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാനാവും...

ജാലകങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തെ ശൂന്യത
മൂത്രപ്പുരയില്‍ കുറിച്ചിട്ട തോന്നിവാസങ്ങള്‍...
ഇവ കൊണ്ടെങ്ങനെ വരികള്‍ തീര്‍ക്കും...

മേല്‍ക്കൂരകളില്‍
ചുവരുകളില്‍
തെളിവിനായി കുറിച്ചിട്ട പേരുകള്‍ കൊണ്ട്‌
എങ്ങനെ പ്രാസമൊപ്പിക്കും...

ബന്ധനമറ്റ്‌ ചിതറിപ്പോയ
ദ്രവിച്ച പുസ്തകതാളിലെ
അവശേഷിക്കുന്ന ആംഗലേയ പദങ്ങള്‍ കൊണ്ട്‌
എങ്ങനെ അലങ്കാരങ്ങള്‍ പണിയും...

നരച്ച ചിന്തകളുടെ
ഉണങ്ങിയ ശിഖരങ്ങള്‍ കൂടി അടരും മുമ്പ്‌
പേര്‌ പോലും കുറിക്കാതെ മടങ്ങുന്നു...
മാര്‍ച്ച്‌...
നീ...ക്ഷമിക്കുക

നഗ്നപ്രണയം...

കഫേകളിലെ
ശൂന്യതകളില്‍...
തിയ്യറ്ററുകളിലെ
ഇരുട്ടിന്റെ നഗ്നതയില്‍...
പാര്‍ക്കിലെ ശപിക്കപ്പെട്ട
മരണത്തണലുകളില്‍...
കടലോരത്തെ
ഒഴിഞ്ഞ മണല്‍തിട്ടയില്‍...
തീവണ്ടികൂപ്പയിലെ
ഇളക്കങ്ങളില്‍
നീ ശാന്തി തേടുന്നു...

പറത്തിവിട്ട സ്വപ്നങ്ങള്‍
ചുണ്ടിന്റെ ചൂടേറ്റ്‌ കരിഞ്ഞുവോ...
കവിള്‍ത്തടത്തിലൂടെ ഊര്‍ത്തിറങ്ങിയ
ഉപ്പുവെള്ളത്തില്‍
ഓര്‍മ്മയുടെ നൗക മറിഞ്ഞുവോ...
മാംസത്തിന്റെ
കരിഞ്ഞ ഗന്ധം
രതിയുടെ തണുപ്പിലൊടുങ്ങിയോ...

അറിയില്ല...

നിയന്ത്രണം വിട്ട പട്ടത്തിന്റെ
പിന്നാലെ പായുന്ന
ബാല്യമാണിന്നും നീ...
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്ക്‌
വാശി പിടിച്ച കൗമാരമാണ്‌ നീ...
വരണ്ട തൊണ്ടയുമായി നിന്ന
യൗവനമാണ്‌ നീ...

ചുളിഞ്ഞ ദേഹവും
വിറയാര്‍ന്ന പാദവുമായി
വാര്‍ദ്ധക്യവും കടന്ന്‌
നീ നടന്നുപോവുന്നത്‌
പ്രതീക്ഷയെന്ന
കുരുക്കിലേക്കോ...

മുറിവുകള്‍ക്കുമുണ്ട്‌ അതിന്റെതായ ന്യായങ്ങള്‍....

അവള്‍
എന്റെ ഭ്രമാത്മകതയിലേക്ക്‌
ഓര്‍മ്മകളാല്‍ കോറിയിടാന്‍
എന്തു ബാക്കിവെച്ചു...?

പറിച്ചെറിയാന്‍
പാകത്തിനൊരു സൗഹൃദമോ
നൊന്തുതീരാനൊരു
പ്രണയനൈരാശ്യമോ
വേട്ടയാടാനൊരു വേര്‍പാടോ...

അറിയില്ല...

മുറിഞ്ഞ ആത്മാവില്‍ നിന്നൊലിച്ചിറങ്ങുന്ന
രക്തത്തില്‍
ഛിന്നഭിന്നമായ മുഖമുണ്ട്‌...
മിന്നിമായുന്ന ഭാവങ്ങളില്‍
സാന്ത്വനത്തിന്റെ നിഴലുകളുണ്ട്‌...
നനഞ്ഞ കണ്‍പീലിയില്‍
മഴത്തുള്ളികള്‍ കാവലിരിക്കുന്നുണ്ട്‌...

എന്തിനാവും...

ജിബ്രാനും നെരൂദയും
ഡയറികുറിപ്പുകളില്‍
ഇടക്കിടെ
മരിച്ചതും ജനിച്ചതുമെന്തിന്‌...
പണയപ്പെടുത്തിയ
മയില്‍പീലി തിരിച്ചെടുത്ത്‌
പ്രേതത്തിന്റെ മുടിയില്‍ തിരുകിയതെന്തിന്‌...
തിളക്കമില്ലാതായ തൂവലുകള്‍
നെറ്റിയില്‍ ശീര്‍ഷകങ്ങളാക്കിയതെന്തിന്‌...

സ്വയം നോവാനോ...

അവളെനിക്കറിവാണ്‌...
ഞാന്‍ പിറകിലാണെന്ന സൂചന ബാക്കിയാക്കാന്‍...
പരാജയത്തിന്റെ തലോടലറിയാന്‍...
വിരഹത്തിന്റെ മുന്‍വിധികളറിയാന്‍...

ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍
നിശ്ചലമാവുന്ന കാലമാവാം
ആത്മബന്ധത്തിന്റെ നേരറിയാന്‍
നാം തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത്‌...
ആത്മാവുകള്‍ തര്‍ക്കിച്ച്‌ തോല്‍ക്കുന്നത്‌ കാണാതിരിക്കാന്‍...
നിന്റെ രണ്ടു മിഴികളും ഞാനടര്‍ത്തുന്നു...

ശൈത്യകാലത്തെ വിവാഹം

നെറ്റിയില്‍
ചുണ്ടുകള്‍ ചേര്‍ത്ത്‌
നീ പറഞ്ഞതോര്‍മ്മയുണ്ടോ..?
ശൈത്യകാലത്തെക്കാള്‍
തണുപ്പാണെന്ന്‌...

മുടിയില്‍
മുഖം പൂഴ്ത്തി
മന്ത്രിച്ചതോര്‍മ്മയുണ്ടോ..?
വസന്തത്തെക്കള്‍
സുഗന്ധമാണെന്ന്‌...

കവിളില്‍
ക്ഷതം തീര്‍ത്ത്‌
പുലമ്പിയതോര്‍മ്മയുണ്ടോ?
മാംസമല്ലിത്‌
പൂവാണെന്ന്‌...

കറപുരണ്ട നിന്റെ
പുസ്തകതാളില്‍
കരി കൊണ്ടെഴുതിയ പ്രണയലേഖനം
ഇന്നും മായാതെ കിടക്കുന്നുണ്ടോ...
മാനാഞ്ചിറയിലെ
ദിനോസറുകളില്‍ കുറിച്ചിട്ട
പേരുകള്‍ക്ക്‌ ജീവന്‍ വെച്ചോ...
ചതഞ്ഞ മോഹങ്ങളില്‍ നിന്ന്‌
പുതിയ മുള പൊട്ടുന്നുണ്ടോ...
നിന്നെ വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കാനല്ല ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍
സമാശ്വാസത്തിന്റെ
തീ പടര്‍ത്തുവാന്‍ മാത്രം...

എന്റെ തുവാലക്ക്‌
നിറം നല്‍കിയ നിന്റെ രക്തം...
നിന്റെ പകലുകള്‍ക്ക്‌
അനക്കം വെപ്പിച്ച
എന്റെ വളപ്പൊട്ടുകള്‍...
രഹസ്യങ്ങളായി
ഞാനവ കുഴിച്ചുമൂടുന്നു...

ഇന്നെന്റെ ശിശിരം
ഇലകള്‍ കൊഴിഞ്ഞുതീര്‍ന്നൊരു
മരത്തിന്റെ
വിഹ്വലതകളോടെ
വഴിതെറ്റി വരുന്ന ആരിലോ
വീഴാന്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നു...

ചെരുപ്പ്‌

ഒറ്റക്കൊരു യാത്ര പോകാന്‍
ഇന്നെനിക്ക്‌ ഭയമാണ്‌.
ഇരുളും പകലെന്നുമില്ലാതെ
എന്നെ ഭോഗിക്കാന്‍
കാത്തുകിടക്കുന്ന
മുനകളുണ്ട്‌...
സ്വപ്നങ്ങളെ കീറിമുറിച്ച്‌
അവ പാഞ്ഞുപോകുന്നത്‌
അടിവയറിനെ
ആകെയൊന്നുലച്ചാവും...
നനയാന്‍ മടിക്കുന്ന
തുകലായി
ജലരേഖകളെ ഭയന്ന്‌
പര്യവസാനം തേടുമ്പോഴാവും...
മുന്നിലെ നദി
മഴയായി എന്നില്‍ പെയ്തിറങ്ങുക...

ആര്‍ത്തിയോടെ വീക്ഷിച്ച്‌
വഴിയരുകില്‍
മൂര്‍ച്ചയുള്ള
ആയുധങ്ങളുമായി
എന്റെ അവയവങ്ങളുടെ തകര്‍ച്ച കാണാന്‍
കൊതിക്കുന്നവരുണ്ട്‌...
ആഴ്‌ന്നിറങ്ങുന്ന സൂചിമുനകള്‍
തളര്‍ന്നുവീഴുമ്പോഴാവും...
അവരുടെ
തടവറയുടെ ഭേദനം
സാധ്യമാവുക...

ഉപയോഗശേഷം
വലിച്ചെറിയപ്പെടുമ്പോഴും
സ്വതന്ത്രയാവാനാവാത്ത
ജാതകമാണെന്റേത്‌...
മരണത്തിന്റെ നാഴികമണി
മുഴങ്ങുമ്പോഴും
ആരുടെയോ തോളില്‍..
ദുര്‍ഗന്ധമുള്ള പുതപ്പിനുള്ളില്‍...
പുതിയ വിപണനകേന്ദ്രത്തിന്റെ
പടവുകള്‍
കയറുകയാവും...
ഞാന്‍...

മഴവില്ല്‌

നിറങ്ങള്‍കൊണ്ടൊരു
കളി
പ്രകൃതിക്കൊരു രസമാണ്‌..
കണ്ണുചിമ്മുമ്പോഴേക്കും
മാഞ്ഞുപോകുന്നതിനാല്‍
തോല്‍ക്കുന്നതാരാണെന്ന
അജ്ഞത ബാക്കിയാക്കിയാവും
വിരാമം..

മിഴികളിലെ കരടുകളയാന്‍
മുലപ്പാല്‌ തേടണ്ട...
കരഞ്ഞാല്‍ മതി..
തളര്‍ന്ന കാലുകളുളള
പൂച്ചക്കുട്ടിയെ വളര്‍ത്തുന്ന
പെണ്‍കുട്ടിയുടെ
മനസിന്റെ
തളര്‍ച്ച മാറ്റാന്‍
യൗവനത്തെ പോരിന്‌ വിളിച്ചാല്‍ മതി...

തടവറ ഭേദിച്ച്‌ പായുന്ന ചിന്തകളെ
വെളുത്ത കടലാസിലേക്ക്‌
കമഴ്ത്തിയിടുമ്പോള്‍
അത്‌
അതിര്‍ത്തിലംഘിച്ച്‌ പായാന്‍
കൊതിക്കുന്നതെന്തിനാവും...
മഷിയിലൊതുങ്ങാന്‍
മടിക്കുന്നൊരു മനസുണ്ടതിനെന്ന്‌
ആരും
തിരിച്ചറിയാത്തതെന്താവും...

മറഞ്ഞു പോകാനൊരത്ഭുതം
ബാക്കിയാക്കി
പ്രകൃതി
മടങ്ങുമ്പോള്‍
മനസില്‍
മഴ ബാക്കിയാവുന്നു...
മഴവില്ലു തെളിയാത്ത
ആകാശത്തില്‍
കണ്ണുനീരായത്‌
തിമര്‍ത്തുപെയ്യുന്നു...

സ്ത്രീ

ഭ്രൂണഹത്യയില്‍ നിന്ന്‌
തലനാരിഴക്കൊരു
രക്ഷപ്പെടല്‍...
ദിവസങ്ങള്‍
ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍
ചൂഴ്‌ന്നിറങ്ങിയതിന്റെ
തെളിവ്‌...

ബാല്യത്തിന്റെ
നനവ്‌
മിഴികളിലവശേഷിപ്പിച്ചത്‌
സ്നേഹത്തിന്റെ
തളിരിലകള്‍..
മുടി വളരുന്നത്‌
മാത്രം ദര്‍പ്പണം
തിരിച്ചറിയിച്ചു...

ഋതുമതിയായി
കളിക്കൂട്ടുകാരെ പറഞ്ഞയച്ചു...
തൊടിയിലെ ശൂന്യതയില്‍
മണ്ണപ്പം
മഴയില്‍ പൊടിഞ്ഞു...
സ്വപ്നങ്ങളുടെ
സഞ്ചാരപഥങ്ങള്‍ തേടി
രക്തം തലങ്ങും വിലങ്ങും പാഞ്ഞു...

യൗവനത്തിന്റെ തുടിപ്പ്‌
ആദ്യരാത്രിയുടെ നോവിനൊപ്പം
ഇഴകളര്‍ന്ന്‌ പോയി...
രാത്രിയുടെ
മുറിവടയാളങ്ങള്‍
പുതിയ പിറവിയുടെ
സീല്‍ക്കാരങ്ങളായി
പത്തിമടക്കി...

അമ്മയെന്ന വിളിയില്‍
ലോകത്തിന്റെ മുഴുപ്പും വഴുപ്പും
ഛന്നിനായകം
കഴുകികളഞ്ഞ്‌
അമ്മിഞ്ഞ നുകര്‍ന്ന മകന്റെ
വിരലടയാളം
കവിള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങും വരെ...

ഒടുവില്‍..
സദനത്തിലെ
നിഴല്‍ ചാഞ്ഞ വഴിയില്‍
ഓര്‍മ്മകള്‍
തൃസന്ധ്യക്ക്‌
നിലവിളക്കിനിടയിലൂടെ പാഞ്ഞെത്തി
മിഴികളില്‍
മരണമെന്നെഴുതി
തിരിച്ചുപോയി...

നിദ്ര

ബോധം
ശാന്തതക്ക്‌
വഴിമാറുന്നതുകൊണ്ടാവാം...
ഉറക്കം ഒരു ഹരമാണ്‌...

പകല്‍
സൂര്യവെട്ടത്തിന്റെ
അകമ്പടിയില്‍
മിഴികൂമ്പിനില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌
രാത്രിശയ്യ
അരോചകമാവാം..

ചലനാത്മകമായ
രക്തം
ശരീരത്തിന്‌
പുറത്തേക്ക്‌ വരാന്‍ കൊതിക്കുന്നത്‌...
സ്വപ്നങ്ങളുമായി
പടവെട്ടി
മുറിഞ്ഞിട്ടാവാം...

നിനക്ക്‌
കൂട്ടിരിക്കാന്‍
മോഹങ്ങളില്ലാത്ത
നിദ്രയെ ഞാന്‍ അയക്കുന്നു...
തണല്‍തേടിയുള്ള
യാത്രകളില്‍
തോറ്റടിയുന്ന
ചിന്തകളുടെ പഴുപ്പില്‍
നഷ്ടമായതാണത്‌...

കൊഴിയുന്ന ദിവസങ്ങളുടെ
ആത്മാവിനുള്ളില്‍
ഉറങ്ങിതീര്‍ത്ത
സമയമായിരുന്നധികവും...

എന്തിനെന്നറിയാത്ത
ശൂന്യതയില്‍
അലിഞ്ഞില്ലാതാവാന്‍
ഇരുട്ടിന്റെ മറപറ്റി
ഉറക്കത്തിലേക്ക്‌
നടന്നുപോവുകയാണ്‌
ഓരോ ജീവിതവും...

റെസ്റ്റ്‌ ഇന്‍ പീസ്‌

ചന്ദനമരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍
ഉറങ്ങി മടുത്തില്ലേ നിനക്ക്‌...
സ്വപ്നങ്ങള്‍ മണ്ണിലമര്‍ന്നു
ഹൃദയം പങ്കിട്ടെടുത്തു
എന്നിട്ടും
നിന്റെ അസ്ഥികളില്‍
ഇനിയുമെന്തിനീ ആത്മാര്‍ത്ഥത...

നിനക്ക്‌
ചിറക്‌ നല്‍കാന്‍ മറന്നതില്‍
ദൈവം ദുഖിക്കുന്നുണ്ട്‌...
തടഞ്ഞുനിര്‍ത്താനാവാത്ത മരങ്ങള്‍
വിതുമ്പുന്നുണ്ട്‌...
എന്നിട്ടും
നിന്നില്‍ നിന്നടര്‍ന്ന രക്തം
ഭൂമി
എത്രവേഗം കുടിച്ചുതീര്‍ത്തു...

ഒക്ടോബര്‍ 30
തോരാന്‍ മറന്നുപോയ
മിഴികളുമായി
ഒരു വിലാപയാത്ര...
മണ്ണിലമര്‍ന്ന
വെളുത്ത മാംസങ്ങളില്‍
ഒരുപിടി സ്വപ്നങ്ങള്‍ വാരിയിട്ട പകല്‍...

നിതംബം കാട്ടിതരാത്ത മുടി
ചുണ്ടിന്‌ മുകളില്‍
ഈശ്വരന്‍ തൊട്ട മറുക്‌...
വിഷാദമില്ലാത്ത
മിഴികള്‍..
സൂര്യനൊളിച്ച ചുണ്ടുകള്‍..
പക്ഷേ..
ചിത്രശലഭത്തിന്റെ
ആയുസേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു നിനക്ക്‌...

ജന്മദിനത്തിന്‌ വന്നിരുന്നു...
മെഴുകുതിരികള്‍
നിന്റെ ദേഹത്തേക്ക്‌ ഒഴുകിപടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു...
ഉറക്കമുണര്‍ന്നിരിക്കുന്ന
മഞ്ഞുതുള്ളികളുമായി
പനിനീര്‍പ്പൂക്കള്‍
നിനക്ക്‌ കൂട്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

പഴയജാലകവും
കുന്നിന്‍ചെരുവിലെ സ്വര്‍ഗവും
കാറ്റാടിമരവും
നിന്നെ ചോദിക്കാറുണ്ട്‌...
നിന്റെ വിവാഹത്തിനേ പൂക്കൂ
എന്ന്‌ വാശിപിടിച്ച
കുടമുല്ല മാത്രം
എല്ലാമറിഞ്ഞ്‌
തലകുമ്പിട്ട്‌ നില്‍പ്പുണ്ട്‌...

മൃത്യുവിന്റെ കരം പിടിക്കുംമുമ്പ്‌
അവയൊന്നുമെന്തേ നിന്റെ മുന്നില്‍ വന്നില്ല...

മരണം ഒരു കലയാണ്‌...

1. നീ നിലാവായിരുന്നു
മേഘങ്ങള്‍ മുഖം കറുപ്പിക്കും വരെ...
കാറ്റ്‌ നിന്നെ
വീണ്ടും കൊണ്ടുവന്നപ്പോള്‍
മരണമെന്നെ
കാണാനനുവദിച്ചുമില്ല...

എനിക്ക്‌ അഭയം വേണം
മനസില്‍
കരിമ്പടം പുതപ്പിക്കുന്ന
നിന്റെ അദൃശ്യചിന്തകളിനി
എന്നിലേക്ക്‌ വരാതിരിക്കാന്‍...

ചുണ്ടില്‍ ദന്തക്ഷതമുണ്ട്‌...
മുടിക്കെട്ടില്‍
വിരലിഴഞ്ഞ പാടുകളുണ്ട്‌
ഉരുകിയും
ഉലഞ്ഞും
നീ നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി...

ഒരിക്കല്‍ കൈവെള്ളയില്‍
നീ തന്ന ചുംബനത്തിന്റെ
ചൂടില്‍
മോഹങ്ങള്‍ തിളച്ചുമറിഞ്ഞിരുന്നു...

ഹൃദയം മുറിച്ചിട്ടും
ലാവയായി മോഹങ്ങള്‍
സ്വതന്ത്ര്യയായിട്ടും
അവയവങ്ങള്‍ ഛേദിക്കപ്പെടാതെ
നിന്നിരുന്നു...

നീ മഴയായിരുന്നു
വേനലിലേക്ക്‌ ഞാനടുക്കും വരെ...
ബാഷ്പമായി പോയ
കണ്ണുനീര്‍
നീയെന്തിന്‌ തടഞ്ഞുനിര്‍ത്തി...


2. തെറ്റുകള്‍
എന്റെ മുറിക്ക്‌ അലങ്കാരമാവുന്നു...
പൊട്ടിയ ദര്‍പ്പണം
പാതിയുടഞ്ഞ ഫ്ലവര്‍വേസ്‌
പൊടി പുണര്‍ന്ന കടലാസ്പൂക്കള്‍
പുറംച്ചട്ട നഷ്ടപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങള്‍
മുഷിഞ്ഞ തലയണ...

നിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം
ശരി വിളമ്പുന്നുണ്ട്‌...
ഉപ്പില്ല, മുളകില്ല, അരിയില്ല...
അരാജകത്വത്തിന്റെ
തടവറയിലേക്ക്‌
ഞാനൊഴുകിയിറങ്ങുന്നതിന്റെ
സൂചനകള്‍...

പഴയ നോട്ടുബുക്കില്‍
നീ തന്ന പ്രണയലേഖനം
ചാകാതെ കിടക്കുന്നുണ്ട്‌...
തിരിച്ചെഴുതുമ്പോള്‍
മഷി തീര്‍ന്ന
തൂലിക
തല മുറിഞ്ഞ്‌ ശയിക്കുന്നുണ്ട്‌...

ഇരുധ്രുവങ്ങളിലേക്ക്‌
നമ്മെ വഴിമാറ്റിവിട്ട
ശവക്കുഴിയായിരുന്നോ ആ ചരട്‌...
അഴുകിയ ജഢങ്ങളായി
മെത്തയിലടുത്തടുത്ത്‌ കിടന്ന
രണ്ടിരകളായിരുന്നോ നാം...

നമ്മള്‍
അകലാനാവാതെ അടുത്തവരാണ്‌..
അതാവാം..
നൃത്തശാലയില്‍
ചുവടുകള്‍
പിഴച്ചപ്പോഴും
നീ
എന്നിലേക്കമരാന്‍ മടിച്ചത്‌...

നീ കലയാണ്‌...
ഒരു വലിയ മുറിവിന്റെ
വേദിയിലെ
കൈയടികളില്‍
എന്നെയില്ലാതാക്കിയ....

കറി

ഒറ്റപ്പെട്ടു നില്‍ക്കുന്നതിനെ
കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കുന്നവളാണ്‌
യഥാര്‍ത്ഥ പാചകക്കാരി...

സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ച്‌
ഉപയോഗശേഷം
വലിച്ചെറിയുന്ന
ഇലയുടെ
ദുഖത്തില്‍
ആരുമറിയാതെ
പങ്കുചേരാന്‍ കഴിയണം അവള്‍ക്ക്‌...

ആത്മബന്ധം പോലെ
ചൂരുള്ളതാവണം
ചേരുവകള്‍...
അരകല്ലിന്റെ ഒരു കോണില്‍ നിന്നും
മറ്റൊന്നിലേക്ക്‌
ഒഴുകി നീങ്ങണം...
അവളുടെ
ആഗ്രഹത്തിന്റെ താളം...

വേദനിപ്പിക്കാതെ മുറിക്കണം..
വേര്‍പെടുമ്പോള്‍
മറ്റൊന്നിന്റെ ജഡം
കണ്ട്‌ ചിരിക്കാന്‍ പറയണം

നൊമ്പരപ്പെടുത്തുമ്പോഴും
തിളങ്ങുന്ന വായ്ത്തലയുള്ള
കൊലയാളിയെ
നീ പ്രണയിക്കുന്നു...
നിന്റെ ചോരയുടെ നനവില്‍
മുഖം തുടക്കാനാവാതെ
ഞാനെന്റെ പ്രാണനെ
കുരുതി നല്‍കുന്നു...

വിലാപങ്ങളുടെ തടവറയാണ്‌
നിന്റെ മുറി...
തീന്‍മേശയിലെ ചിരി
നിന്റെ കൊലകളുടെ വിധിന്യായമാണ്‌...
അടുക്കളയുടെ
ചുമരുകള്‍
നിലവിളികള്‍ക്ക്‌
കീഴ്പ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു....

മൂന്ന്‌ പെണ്‍കുട്ടികള്‍

മിഴികളില്‍ നിന്ന്‌...
മനസിന്റെ പച്ചയില്‍ നിന്ന്‌...
കടലിരമ്പുന്നുണ്ട്‌...
പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെ തിരകളില്‍
ആത്മഹത്യയുടെ ശംഖടിയുന്നുണ്ട്‌...

വേര്‍പെടുത്തലില്‍
ഇഴപൊടിഞ്ഞകന്ന
ആത്മബന്ധത്തിന്റെ മുറിവുകള്‍ ആരറിയാന്‍...
മയില്‍പീലികളെക്കാള്‍ ഭീതിതമായി
കണ്‍പീലികള്‍ നരക്കുമ്പോള്‍
നദിക്ക്‌ കവിളിലഭയം....

ബാല്യത്തിന്റെ
മുറിവുകള്‍
തേടിയ പരിചിതയിലൊന്ന്‌...
നനയുന്നുണ്ടാവും
ആ കവിളിണയിലെ കറുപ്പ്‌....
പുഴ
മൃദുവായി മൃദുവായി
കണ്ണുകളിലേക്ക്‌ ഉള്‍വലിയുമ്പോള്‍...

കുസൃതിയായത്‌ കൊണ്ടാവാം..
മനസില്‍
നഖചിത്രം തീര്‍ത്ത്‌ ചിരിച്ചത്‌...
ശബ്ദത്തിനൊരു വിറയലുണ്ട്‌...
പനിച്ച്‌ പനിച്ച്‌
നെറ്റിയില്‍
അരുവി ആര്‍ത്തലക്കുന്നു...

പൊഴിഞ്ഞതൊന്ന്‌
എണ്ണാനാവത്തത്ര പൊഴിയാത്തത്‌...
ഒന്നിന്‌
മുന്നില്‍
തോറ്റടിയുന്നു
എന്നിലെ
ചിന്തകളുടെ പഴുപ്പ്‌....